“Vergeet hem niet mijn gsm-nummer te geven”, roept de buurvrouw ons na. I en ik zijn een fiets gaan lenen bij de buren. Die hebben we nodig voor onze missie. Voor de buitenstaander gaan we naar een stadsfestival. Maar aan intimi geven we graag ons geheim prijs: “Wij gaan Tom Barman binnendoen vanavond!” Thuis babysit Mr K op onze gezamenlijke kroost. (Een modern huishouden heet zoiets.) Wij gaan naar een optreden van Magnus.

Neen, I is niet echt een Barmanslettebak. Maar in naam van de vriendschap wil ze wel mee. Mijmerend fietsen we naar het stadscentrum. Goh, goh, was er vijftien jaar geleden  - de tijd dat wij geregeld soortgelijke festivalletjes aandeden - ook zoveel volk? En zagen wij er ook zo have- en laveloos uit? I beseft dat ze een strategische fout gemaakt heeft: in plaats van een praktisch rug- of heupzakje, heeft ze een stijlvol handtasje bij. Ze zal het de rest van de avond omklemmen.

Alcohol, fruitsap en spuitwater

We zien veel chirojongens, veel veertienjarigen die voor het eerst zonder mama en papa uit mogen (oh, die eerste contacten met Het Andere Geslacht!) en heel veel piepjonge sujetten die bijzonder doeltreffende reclame maken voor geheelonthouding. I en ik schakelen prompt over op spuitwater en fruitsap. En helaas voor onze (vijfjarige) kroost: elke minuut worden de ouderlijke normen en regels rond toekomstige uitgaansuren en -zeden strenger en strikter.

De volkstoeloop is groot – zo groot dat we een half uur voor het Magnus-concert er zelfs aan denken huiswaarts te keren. Maar dan is er dat knagend gevoel: neen, de ware Barmanslettebak laat zich niet kennen. Dus wringen we ons tot zowat de zestiende rij voor het grote podium – tussen de jeugdpuistjes en gierende hormonen, stappend over een gezellig knisperend laagje platgetrapte plastic bekertjes.

Briljant ja, maar ook wel epilepsieopwekkend

“Daar is hij, daar is hij.” Ik stoot I enthousiast aan, die haar handtasje nog wat krampachtiger vastklemt. Jaja, daar zijn ze. U bent niet op de hoogte? Tom Barman – hemzelve – en CJ Bolland zijn Magnus. De cd van Magnus is dansmuziek en voor de eerste helft briljant en voor de tweede helft zeer hoofdpijn- en epilepsieverwekkend. Voor het optreden van Magnus vanavond mogen we een dj-set verwachten. En zulks bijwonen is dan weer een primeur voor I en mezelf.

Hip en modern en trendy ben ik nooit geweest. Jong ben ik al een tijdje niet meer. Maar het gevoel dat je krijgt als 35-jarige - met nochtans een ruime ervaring in optredens en festivals allerhande – tijdens een dj-set is toch vrij apart. I en ik noemden het: de geboorte van Germaine en Gertrude.

Een dj-set is: plaatjes draaien. Ik wil geloven dat zulks niet zo makkelijk is als het lijkt. En dat Tom Barman en CJ Bolland top-dj’s zijn: het zal allemaal wel. Na een uur beats zegt I: “Ik heb het wel gehad”, en ik moet – ondanks de constante adoratie – toegeven dat ik denk: “Oké, nu mag er inderdaad wel eens iets gebeuren.”

Foutfoutfout!

Ik duld geen tegenspraak: Tom Barman is hothothot. Maar mijn god, wat is hij onnoemelijk fout. Ik bedoel maar: die coo-hoole zwarte zonnebril, ver na middernacht? Die nonchalante, doch eeuwig aanwezige sigaret? Roepen (in het Engels – tijdens een festival in een Vlaams provincienest): “Er moeten meer vrouwen komen dansen op het podium”? … Geeeeeeeuuuuw! Zo absoluut fout. Fout met een Hoofdletter en vetgedrukte F. Auch.

En wat doet het jonge volkje op het podium? De dapperste exemplaren geven Tom Barman een innige knuffel en zoen – ik frons even afkeurend de wenkbrauwen. De overige podiumbeesten dansen wat, en benemen – storend! - het zicht op Mr Sexy Hips. En bovenal: ze sms’sen.

“Sms-o, ergo sum”

Het is een openbaring, de zoveelste die avond voor dertigplussers die een kijkje mogen nemen in de wondere wereld van tieners anno 2007. We zien het gebeuren, op het podium, maar ook rondom ons op het marktplein. Driftig toetsen de tienervingertjes boodschapjes op hun mobiele telefoons. I en ik proberen aan te klampen. Helaas, we raken niet verder dan het berichtje “zijn de kindjes flink gaan slapen?” - richting Mr K. De generatiekloof leek zelden zo diep.

Wat gebeurt er, zodra je een podium vol vrouwen – of beter: veertienjarige, strak in de jeans zittende chirogrietjes – hebt? Enter de bijhorende chirojongens (indruk maken op het andere geslacht, herinner u uw eigen jeugdzonden), en die beginnen te stagediven. En dan zegt de ene 35-jarige oprecht bezorgd tegen de andere:”Daar komen accidenten van.”

I beaamt. We kijken elkaar aan en beginnen heel hard te lachen. “Zei het ene oud wijf tegen het andere”, gil ik. Waarop I haar kek rood handtasje nog wat steviger vastklemt, om het te beschermen tegen passerende, bier morsende pubers.

Sweet Sixteen – NOT!

En kijk: Germaine en Gertrude zijn geboren. Neen, ze hebben Tom Barman niet binnengedraaid die avond. Ze hebben – sorry buurvrouw – geen gsm-nummers uitgewisseld. Ze hebben zelfs het einde van het euh … optreden niet gehaald. Maar ze hebben wel heel erg hard gelachen.

En op weg naar huis – klagen over zere benen en moeë voeten, herinneringen ophalen aan de tijd dat er tijdens optredens ook iets te beleven viel – bewijst de uitgetelde jeugd uiteindelijk nog haar nut. Germaine en Gertrude zijn vooral heel erg blij dat ze geen zestien meer zijn.